Τωρα

Μπλεγμένες αναμνήσεις, 
όμορφες και ασχημες μαζί
Δεν μετανοιώνω 
για το μαζί ή το χώρια
Πολύτιμο παρελθόν, παρόν σπουδαίο
Ούτε δάκρυ, ούτε συγγννώμη.... 
δεν χρειάζονται πια
Όλα έχουν ειπωθεί και όλα έχουν γίνει
Το τώρα, μοναδική πραγματικότητα
μοναδική αλήθεια 

Προτεραιότητες

Αν ο χρόνος (όπως λένε) είναι μια σύμβαση και δεν υπάρχει, τότε πως μπορεί και μας υποδουλώνει και τρέχουμε σαν τρελοι;
"Δεν προφταίνω! τόσα θέλω να κάνω και δεν βρίσκω τον χρόνο" ακούω τον εαυτό μου να λέει συνέχεια.
Γι' αυτό προσπαθώ να θέσω προτεραιότητες στην ζωή μου. Με το τι θα ασχολούμαι σε κάθε φάση της ζωής μου.
Προτεραιότητες- Επιλογή.
Πρέπει να επιλέξω. Δεν γίνονται όλα ταυτόχρονα! Και όπως λέει και ο σοφός λαός: "Δεν χωράνε δύο καρπούζια κάτω από την ίδια μασχάλη!"
Η επιλογή! Από τις αγαπημένες μου λέξεις, θα την αναλύσω κάποια άλλη φορά! Εδω η βασική μου έννοια είναι οι προτεραιότητες. (prioritise το ρήμα στα αγγλικά = θέτω προτεραιότητες και δυστυχώς δεν έχω βρει ανάλογο ελληνικό )
Και ποια είναι τα κριτήριά; Να πάλι που καταλήγω στα ίδια συμπεράσματα. Τα μέσα μας ξέρουν. Αυτό που θέλουμε βαθιά και πραγματικά. Ρωτήστε την καρδιά! Και για την καθημερινότητα ρωτήστε το σώμα,την ψυχή και το πνεύμα, ποιες είναι οι πραγματικές τους ανάγκες!(άλλη φοβερή λέξη κι αυτή)
Συνήθως αφήνουμε τον εαυτό μας τσόφλι άδειο, κυνηγώντας την καλοπέραση και γεμίζοντας το χρόνο μας με οτιδήποτε...  Ξέρουμε ότι αν επιλέξουμε κάτι καλό για μας , για την εξέλιξη μας μπορεί να χρειαστεί να θυσιάσουμε κάτι άλλο! Αλλά όπως είπα είναι θέμα προτεραιοτήτων!
Μπορούμε να πετύχουμε μια ζωή γεμάτη (ποιοτικά) αλλά ισορροπημένη; χωρίς άγχος και τρέλα;

(Και ξεκινά η βδομάδα κι εγώ πάλι την κυνηγώ!)

Από τη θεωρία στην πράξη

"Όλα είναι δυνατά, αρκεί να το αποφασίσεις"

Όρθιοι, μπροστά στην προβλήτα, βράδυ, ακούμε τη θάλασσα, βλέπουμε τα φώτα, ονειρευόμαστε...

Την ζωή μας την ορίζουμε εμείς

Τα δεσμά που μας κρατούν εμείς επιλέγουμε να μην σπάσουμε

Αυτά τα δεσμά είναι ο φόβος και η ανασφάλεια, η ντροπή και το "τι θα πει ο κόσμος"...

Εσύ τι θα πεις για τον εαυτό σου είναι που μετράει.

κι όταν σωπαίνουν οι φωνές κι οι γνώμες, οι φόβοι και οι ανησυχίες, ακούς την καρδιά σου να χτυπά. ζητά από σένα να πράξεις τις ιδέες σου(τα ονειρά σου). 'Οχι μόνο θεωρίες. η θέληση σου που κατοικοεδρεύει εκεί (στην καρδιά), σε ωθεί. Μην μένεις πια στα λόγια. γίνε συνεπής με τον εαυτό σου. Τα λόγια να συνάδουν με τα έργα. Το Θέλω να πραγματοποιείται. Να γίνεσαι αυτό που πιστεύεις, αυτό που θες να ήσουν.

Να γίνεις ένα όλον: Σύλληψη- Θέληση-Πράξη

Γιατί αλλιώς τα χρόνια θα περάσουν και θα μετανοιώνεις για ότι δεν έκανες ποτέ.

Στις μεγάλες αποφάσεις αλλά και στις μικρές, τις καθημερινές. αν πιστεύω οτι κάτι είναι σωστό, δίκαιο, αληθινό και δεν το κάνω μένει μισή η κίνηση του εαυτού μου, μισός κι εγώ. Σαν να με κοροϊδεύω.

Και καταλήγω να γκρινιάζω για όλα, τίποτα δεν μου αρέσει όπως είναι κι ας το δημιου΄ργησα εγω.

Είναι σαν αυτή την ιστορία του εργάτη που κάθε μέρα στη δουλειά γκρίνιαζε γιατί δεν του άρεσε το σάντουϊτς που είχε για κολατσιό.

Τότε του λένε οι συνεργάτες του: "Ε, αφου δεν σ' αρέσει, πες στην γυναίκα σου να σου φτιάξει άλλο!"

"Μα, δεν είμαι παντρεμένος!"

Ημουν εγω...

Κι όμως ήμουν εγω...

και γι' αυτό δεν μπορώ να μετανοιώσω

Κι αν το τίμημα είναι η μοναξιά

απλόχερα θε να την πληρώσω...

Δεν υπάρχει χώρος για όλους!

Ξεκίνησα αυτό το μπλογκ για να μοιραστώ, με όποιους θα τους ενδιέφερε, κάποιες σκέψεις και συμπεράσματα πάνω σε θέματα ανθρώπινα. Θέματα συναισθηματικά, ηθικά, πνευματικά. Να μοιραστώ σκέψεις και απόψεις για ιδέες κ λέξεις πολυχρησιοποιημένες που έχουν χάσει την αξία και το νόημα τους. Κι ίσως έτσι να βρίσκαμε πάλι την θέση τους στην ζωή μας. Είχα ανάγκη να μοιραστώ. Να μοιραστώ αυτές τις σκέψεις που με απασχολούν όλα τα χρόνια της ζωής μου για το τι κάνουμε σε αυτό τον κόσμο! Αλλά μετά από λίγο καιρό μου φαίνεται πως δεν υπάρχει χώρος για όλους... Είναι πολύ μεγάλος ο χώρος των μπλογκ για να χωρέσουν οι δικές μου ταπεινές σκέψεις. Έκανα μια περιήγηση κάποια στιγμή και δοκίμασα να απαντήσω σε κάποιες αναρτήσεις, να πω την γνώμη απλά. Αλλά ήμουν αφελής, δέχτηκα ειρωνεία στην απάντηση που πήρα. Τελικά δεν υπάρχει χώρος για όλους; Δεν βρίσκεις στα μπλογκ άτομα που μοιράζονται παρόμοιες ανησυχίες με σένα; Ή μήπως είναι κλειστά παρεάκια;

Μήπως αν δεν είναι κάποιος γνωστος σου, δεν μπορεί να σε καταλάβει;

Να το κλείσω το μπλογκ και να περιοριστώ στους "αληθινούς" ανθρώπους;

Επικοινωνία

Τι είναι αυτό που μας δένει με τους ανθρώπους; τι είναι αυτό που μας κάνει να νοιώθουμε οικεία; Η αγάπη θα μου πείτε... Εγώ θα έλεγα η επικοινωνία. Όταν καταλαβαίνεις έναν άνθρωπο και σε καταλαβαίνει αυτό προκαλεί αίσθημα ασφάλειας και οικειότητα. Όταν "υπάρχει επικοινωνία" που λέμε μπορείς να εκφράσεις αυτό που νοιώθεις και σκέφτεσαι και ξέρεις οτι θα βρεις ανταπόκριση. δεν νοιώθεις μόνος!

Είστε τουλάχιστον δύο στον μέχρι τότε κόσμο σου!

Είναι φοβερό όταν με έναν άνθρωπο υπάρχει επικοινωνία σε κάποιους τομείς, κ σε άλλους όχι. τότε νοιώθεις ότι κάτι σπάει και απομακρύνεστε.

Αγαπάτε τα ίδια πράγματα, η κοσμοθεωρία σας είναι κοντά, περνάτε καλά μαζί γιατί μοιράζεστε... κι όμως στα δύσκολα κάτι σπάει και χάνεται! τότε όλα γκρεμίζονται και μαζί και η εμπιστοσύνη. Άλλο λες άλλο ακούει και αντίστροφα. Τότε σταδιακά φτάνεις στο σημείο να φοβάσαι να μιλήσεις γιατί φοβάσαι ότι δεν θα ακουστείς και κλείνεσαι στον εαυτό σου. Από δύο είσαι ένας ξανά!

Για τα ζευγάρια λένε ότι πέπει να χουν επικοινωνία στο κρεβάτι. συμφωνώ απολύτως. Αλλά πιστεύω ότι το πιο σημαντικό είναι να μην χάνεται αυτη η οδός της ενέργειας μεταξύ τους που έχει αναπτυχθεί (η επικοινωνία δηλαδή) και που τους δένει, αυτό που τους κάνει κοινωνούς ο ένας του άλλου πάνω στον τσακωμό, γιατί τότε είναι που όλα μπορεί να γκρεμιστούν.

Η μητέρα μου έλεγε ότι με τον άλλον βρίσκεις σιγά σιγά την κοινή σας γλώσσα, τον κοινό σας κώδικα! Κι όταν όλα φαίνονταν τέλεια σε μια σχέση, μου είπε: αν καταφέρετε να κάνετε ένα καλό τσακωμό τότε θα ξέρεις ότι μπορείτε να είστε μαζί! Καλός τσακωμός δηλαδή εποικοδομητικός, σαν αυτούς που λύνουν και δεν γκρεμίζουν...

Tο τελευταιο μου ταξίδι...

Απ' το τελευταίο μου ταξίδι...πολλά ταξίδια έχω να θυμάμαι!
Αίγυπτος, Ιταλία


Ύδρα, Ζήρεια, Πήλιο, Σίφνος

Μάνη,Επίδαυρος, Ρόδος

Και το μεγαλύτερο ταξίδι... Μέσα μου!